nieuws

November 2016

Zoals u al van ons weet zijn wij niet blij met het formele en ieder jaar slechter wordende onderwijs in Pacung. Om die reden zijn wij in het jaar 2000 als stichting gestart met ons werk daar en daarom heeft u ons steeds gesteund, waarvoor hartelijk dank. Bijna alle scholen geven nu betaalde bijlessen. Niet meedoen betekent slechte cijfers. Gelukkig kunnen wij hier helpen, speciaal voor die kinderen van wie de ouders deze extra lessen echt niet kunnen betalen. Veel leergierige kinderen, +100 in totaal, komen op hun vrije middagen leren en genieten. Nu veel ouders hun kinderen voor alle zekerheid de bijlessen laten volgen heeft ons team de deuren open gedaan voor kinderen van alle klassen van de lagere school. Omdat deze kinderen ook bijna allemaal op onze kleuterschool hebben gezeten kunnen we hun ontwikkeling erg goed volgen. Verder zien we de geweldige team spirit van de leerkrachten en – heel ontroerend – de betrokkenheid en dankbaarheid van de ouders groeien. U leest er hier weer het nodige over! Traditiegetrouw laten wij graag onze docenten aan het woord. Als eerste Made Adi, de manager van het BSB-project:

“Ik ben afgestudeerd als docent natuurkunde aan de universiteit van Noord Bali en heb mij 5 jaar geleden aangesloten bij het innovatieve onderwijsproject in Pacung. Hier heb ik voor het eerst ervaren dat leren werkelijk leuk kan zijn. In de afgelopen jaren heb ik veel kennis en inzicht kunnen vergaren in een heel scala van andere vakken dan natuurkunde en heb mijzelf, mijn houding en mijn mentaliteit zien veranderen. Ik kan nu holistisch denken, heb mij kunnen verdiepen in sociale wetenschappen, pedagogiek, politiek, geschiedenis en psychologie. Geschiedenis gaat niet alleen over oude oorlogen maar bepaalt mijn plaats in de wereld. Hier in Pacung heb ik ervaren hoe belangrijk het is boeken te lezen en ben ik getraind in pedagogiek en methodiek van het lesgeven, het leren discussiëren en het maken van lesmateriaal. Dit heb ik allemaal mogen meemaken, waardoor ik een schat aan positieve ervaringen heb opgedaan. Daarmee hoop ik bij te dragen aan het vernieuwen van het onderwijs en een vrije, innovatieve en creatieve leerkracht te zijn en een positief model voor de ruim 150 kinderen die komen. Zo is het ook alle overige docenten vergaan. Onze grote kracht is dat wij kunnen lesgeven aan de kleuters (60), de kinderen van de lagere school (80) en die van de middelbare school (22). Ongekend in ons land! Wij zijn niet alleen trots op wat wij bereikt hebben, maar wij willen nog méér leren, en onszelf verder ontwikkelen! Nogmaals onze dank aan de donateurs die ons bevrijd hebben van de status quo. Wij zijn verwonderd en onder de indruk dat er zo ver weg mensen zijn die, zonder ons te kennen, ons een kans geven tot verdere ontwikkeling. Wij hebben begrepen wat de betekenis is van het woord ZORG voor de ander. Wij zijn ervan overtuigd dat ons begrijpend leren project een klein kaarsje is in het donker. Een kaarsje waarvan wij hopen dat het in de toekomst nog veel andere kaarsjes kan aansteken om het nu nog donkere onderwijssysteem te verlichten. Al bent u ver weg, in onze gedachten bent u dichtbij en geven wij u dit gedicht.”

Uw gift is een teken van liefde,
niet gehinderd door de afstand van oceanen.

Niet bedoeld om uzelf te roemen,
maar om de duisternis van ons onderwijs te doen

verdwijnen, als ware het zuiver en stralend helder.

Nu zijn onze ogen gericht
op het venster van de wereld.

Twee van onze leerkrachten zijn afgevaardigd naar de eerste regionale bijeenkomst van een tiental stichtingen met een sociaal non profit doel. Ongeveer tien jaar geleden hebben we ook al eens geprobeerd een aantal ons bekende stichtingen om de tafel te krijgen om ervaringen te delen. Geen enkele stichting was toen enthousiast om met elkaar in gesprek te gaan. Uiteindelijk ontstond er slechts met twee hiervan contact. Wij zijn dan ook blij met het nieuwe initiatief van o.a. Stichting CoBa en van Mario van der Starre van So Rehab Bali.

Verslag van Gustu: De bijeenkomst was heel fijn. Wij waren daar al vroeg en hadden een warme en hartelijke ontmoeting met de mensen van de andere stichtingen. Van de anderen weten wij het niet, maar voor ons was het de eerste keer dat wij met andere stichtingen kennis maakten. We spraken over veel dingen en natuurlijk over ons onderwijsprogramma en onze eigen training in Pacung. Wij waren blij met de kans om ons doel en activiteiten te kunnen uitleggen. Het was ook een mooie gelegenheid om met trots de door onze pembina’s (leerkrachten) geschreven boeken te presenteren en te geven.
Toevallig werd de vergadering gehouden in een bibliotheek en kregen onze boeken daarin meteen een plaats zodat veel mensen ze kunnen lezen. De sfeer tijdens de bijeenkomst was warm en vrolijk. Iedere stichting vertelde wat haar doel en activiteiten zijn.
Het belangrijkste nut van deze twee uur durende bijeenkomst is het creëren van een netwerk en daardoor elkaar te helpen onze diverse doelen te bereiken. Wij hebben bij voorbeeld heel veel gesproken over hoe we ouders, leerkrachten en andere mensen in ons dorp erbij kunnen betrekken.
Hier aan heeft in Pacung ons laatste boekje over de opvoeding tijdens de eerste formatieve levensjaren (Hoe Moeilijk is Opvoeding?) zeker bijgedragen. Hopelijk wordt het nu ook door anderen gebruikt. We konden ook vertellen over de maandelijkse bijeenkomsten met de ouders van de kleuters over de inhoud van het boek en de ervaringen met oudercontacten te delen. Hoe kunnen wij onze visies op elkaar afstemmen en elkaar helpen? Wij realiseren ons dat deze twee uren natuurlijk niet genoeg waren om over al onze ervaringen en problemen te praten. We wisselden e-mailadressen uit en spraken af om contact te houden, samen te werken en regelmatig bijeenkomsten te organiseren met elke keer een andere stichting als ‘gastheer/ vrouw’. Het voelt heel goed om zo een samenwerkingsverband te realiseren en we waren trots op onszelf dat wij ons in dit gezelschap zo goed geaccepteerd voelden. Hopelijk is dit het begin van iets dat nuttig is voor ons allen. Gustu en Madi Adi.

Ida Ayu. Vanaf de eerste dag dat ik meewerkte aan het Begrijpend Leren project in Pacung voelde ik mij helemaal thuis. Een open en vrolijke sfeer en fijne collega’s. Als ik in het weekend naar huis ga heb ik altijd veel te vertellen over wat ik allemaal heb geleerd van mijn collega’s en van oma Marga en opa Frank (nu via de zeer frequente skype sessies).

‘s Ochtends werk ik mee in de kleuterschool. Een nieuwe wereld ging voor mij open: nieuwsgierige kleuters vol met vragen en verhalen. Vertellen, knutselen en al spelletjes spelend letters, woordjes, cijfers en getallen leren. Ik geniet er elke dag weer van ! Ik vind het heerlijk om verhalen te vertellen !

‘s Middags ben ik juf voor de kinderen van groep 5, 6, 7 en 8: verhalen lezen en vertellen, rekenen, samen proefjes doen, aardrijkskunde, tekenen en praten over onderwerpen die de kinderen zelf bepalen.

Ik leerde een heel andere manier van lesgeven:vanuit het hart met de kinderen samenwerken , vragen stellen, ‘mind-maps’ maken, tekenen, met elkaar zingen, toneelstukjes maken en spelen voor de overige klassen. Ik voel dat ik enorm veranderd ben als mens en als lerares. Veel kennis heb ik opgedaan over didactiek en de psychologie van het kind. Thuis deel ik mijn ervaringen met mijn aanstaande man. Op zondag komen nu ook al 8 kinderen bij ons thuis om met ons verhalen te schrijven, te lezen en er tekeningen bij te maken. Ook spelen de kinderen de verhalen na en worden zij door ons geholpen met hun huiswerk.
Begin 2018 zijn wij van plan om te gaan trouwen. Dan kan ik helaas niet meer volledig meewerken in Pacung. Ik ben van plan in het dorp van mijn man delen van het Begrijpend Leren project te gaan uitvoeren. Ik dank alle donateurs die mij de kans hebben gegeven te leren lesgeven vanuit mijn hart, met liefde en zorg voor kinderen! Ook opa en oma, jullie zal ik nooit vergeten ! Dank voor al jullie geduld en begeleiding!Veel liefs van Dayu.

Tot slot nog een reactie van de familie Dijs die een maand geleden het project bezocht hebben. “Wat een bijzonder project, onze complimenten. We kwamen rond 13.30 aan, net voor de start van het middagprogramma. We zijn zeer hartelijk ontvangen door Budi die ons met grote passie een rondleiding heeft gegeven en getrakteerd op een heerlijk bakje koffie. Ondertussen stroomden de kinderen binnen en mochten wij om 14.00 meezingen! Daarna hebben wij de kids verteld (vertaald door een leerkracht) wie wij waren en dat ‘OPA’ vroeger onze zorgzame en lieve huisarts is geweest. Het was allemaal een indrukwekkende ervaring. Wat een geluk en blijheid straalt er van die koppies af………alles zeggend hoe fijn ze deze plek vinden!”

Ook willen we nog vertellen dat Frank nog drie maal op verzoek van het team naar Pacung is gegaan. De vraag kwam vanuit de leerkrachten. Het is voor hen toch wel heel fijn dat zij zeer gestimuleerd worden en de kwaliteit zo gegarandeerd is. Een van de belangrijkste dingen is voor hen de debatten die ze iedere donderdag avond na het eten houden. En het samen exploreren van de onderwerpen die ze Frank vroegen voor te bereiden waren: economie, politiek, het begrip beschaving en psychologie. In al deze onderwerpen kwam kritisch denken aan bod.
Na een maand door ‘opa’ geprikkeld te zijn is hun enthousiasme weer enorm toegenomen en hebben ze weer veel nieuwe inzichten opgedaan.
Rest alleen nog maar alle mensen, die ons dit jaar weer gesteund hebben en zelfs extra giften hebben gedaan voor nieuw materiaal voor de lagere klassen, een hele goede Kerst en een gelukkig 2017 te wensen.

Het bestuur.