nieuws

Juni 2011

Beste vrienden en donateurs van de SFPB,

Er is heel veel gebeurd het laatste halve jaar. Drie nieuwe leerkrachten werken sinds kort fulltime mee. Een lerares Engels, een leraar natuurkunde en een leraar Indonesisch, afkomstig uit andere dorpen in Bali. Van het begin af aan klikte het uitstekend met de overige teamleden. Deze positieve respectvolle samenwerking geeft nieuwe energie en frisse ideeën. In januari dit jaar is er ook een begin gemaakt met een nauwe samenwerking tussen onze stichting en de Stichting Ruud Stoop School. Deze stichting bekostigde een buitenschools project op enkele kilometers van Pacung, dat nu wordt voortgezet op het jongeren centrum van Pacung. De Stichting Ruud Stoop School draagt financieel bij aan het programma en bekostigt het vervoer van kinderen die op een afstand van 5 km van Pacung wonen. Bovendien betalen zij de opleiding van één van de nieuwe leerkrachten. Beide besturen hopen op een langdurige en goede samenwerking.

Hieronder twee verslagen: één van het team dat Engels geeft aan klas 4 en 5 (groep 7 en 8). Het andere van twee trouwe vrienden van de SFPB die het jongerencentrum in april bezochten.

Impressie van een les over het heelal door Chonnia.
Ik, Chonnia, werk pas enkele maanden mee op het centrum en heb hier in Pacung een heel inspirerende werkplek ontdekt. Kinderen en medewerkers zijn enthousiast, open en blij met elkaar bezig. Vragen mag! Hoe anders was het op de school waar ik hiervoor werkte! Kinderen zijn unieke schepselen, zij geven ons volwassenen veel vreugde en brengen ons soms ook in verwarring. Wij zien veel ouders en leerkrachten die nooit de vragen van kinderen beantwoorden of zelfs boos reageren. Vragen zoals; “wat is dat, hoe kan dat, waarom moet het zo?” worden niet gewaardeerd.

Wij, als medewerkers op het jongerencentrum, willen kinderen juist nieuwsgierig maken en veel laten vragen. We proberen dit door de leerstof op een aantrekkelijke manier aan te bieden en kinderen zelf dingen te laten ontdekken. We vertellen verhalen, helpen de kinderen om zelf antwoorden te vinden en laten hen tekenen en zingen over de leerstof. Vandaag hebben wij heel fijne lesuren met elkaar beleefd. De les Engels ging over “Space”. We vroegen de kinderen na te denken en op te schrijven wat zij zich zoal voorstelden bij het begrip “Space”. Hiertoe kregen ze een papier met een ‘woordveld’. Behalve de raketten, ufo’s, ruimteschepen, aliens, zon, maan en sterren kwamen er prachtige ideeën naar boven: “ God, mijn moeder is nu een ster, engelen, geesten, zielen, en om in te wonen paleizen voor God, de zielen en engelen!”

Al vertellend leerden wij samen de nieuwe Engelse woorden en grammatica. De kinderen gingen er helemaal in op! We tekenden alles 2x op lege visitekaartjes en schreven ook de woorden op kaartjes. Even lamineren en we hebben een prachtig zelfgemaakt memory spel om die woorden weer te kunnen oefenen. Het was een echte spelenderwijs leren les. Kinderen en medewerkers genoten ontzettend!

Brief van Hermine en Roelof
In 2007 gingen wij, Roelof Jan Brouwer en Hermine Hijmans, na veel jaren weer op vakantie naar Bali. We hadden mede als doel het bezoeken van (ontwikkelings) projecten. Zo kwamen we ook in Pacung. Helaas viel dit bezoek in de schoolvakantie, maar het was wel mogelijk een paar leraren te spreken. Wat opviel was de hartelijke ontvangst en hun enthousiasme. We werden rondgeleid, zagen de open, in het groen gelegen lesruimtes, het goed verzorgde lesmateriaal (naast de gebruikelijke boeken zelfs computers!).

Wat het meest opviel was de betrokkenheid van de leraren. Zij legden uit wat het gebruikte Begrijpend Leren Programma betekende voor hen en voor de kinderen. In Indonesië is te weinig geld beschikbaar voor goed onderwijs. Daarbij is het gehanteerde onderwijsconcept sterk verouderd. Kort samengevat: feiten stampen en reproduceren! In feite staat de leraar centraal en niet de leerling… Dit gegeven leverde tussen ons een leuke discussie op: hoe kunnen mensen hun talenten beter ontwikkelen, hoe worden mensen mondiger, hoe kan de samenleving ooit democratischer worden en dat in een land waarin zaken vaak moeizaam tot stand komen? Conclusie: het is werk waar je een lange adem voor nodig hebt, kwetsbaar, maar zeer de moeite waard!

Dit jaar, april 2011 waren we eindelijk in de gelegenheid daadwerkelijk de lessen bij te wonen. We zagen de kinderen, ongeveer 90, arriveren op het terrein. Het ging om de klassen 3, 4 en 5 van plaatselijke lagere scholen. De kinderen verzamelden zich in het meest centrale gebouw. Gestart werd met gezamenlijk zingen, niet in het Indonesisch maar in het Engels. De tekst werd geprojecteerd op een groot scherm opdat die goed gevolgd kon worden. Opvallend was de presentatie van de leraar, het enthousiasme en het goede contact houden met de leerlingen die zichtbaar zaten te genieten. Daarna gingen de klassen ieder (gedisciplineerd) naar hun eigen lesruimte. Wij volgden de jongste groep die met het thema het heelal aan de slag gingen. De begroeting en de inleiding waren in het Engels, waarna een sprookje in het Engels en Indonesisch werd verteld. De ruimte was in de sfeer van het thema ingericht met posters en (Engelse) teksten. De kinderen, op de grond zittend, wordt gevraagd wat ze weten van het heelal. Daarna wordt hen gevraagd in het Engels op een papier in te vullen wat zich allemaal boven de wolken bevindt. Verbazingwekkend dat een aantal kinderen dit feilloos in het Engels opschreven en meer dan wij, die meekeken, konden bedenken!

Daarna zijn we bij de andere groepen gaan kijken. Eén groep was met rekenen bezig op de computer, een andere met tekenen en zelf verhaaltjes schrijven. De laatste groep was bezig zich voor te stellen wat meeteenheden als liter, meter, kilo betekenen. We zagen kinderen in de weer met maatbekers, weegschalen en een paar met een enorm meetlint waarmee de lokalen werden opgemeten. Wat opviel was de concentratie waarmee dat gebeurde. We maakten een foto van twee meisjes die zo geconcentreerd naar de lerares keken dat het leek of ze de informatie zó uit haar wilden zuigen. Dit is Begrijpend Leren in optima forma!
De lessen werden afgesloten met een korte gezamenlijke meditatie. Een evaluatie van de (fijne) middag door alle docenten volgde. Welnu, wat ons het meest is bijgebleven is: stimuleren, interesse opwekken, betrokkenheid tonen, ondersteunen. Bovengenoemde kwalificaties hebben we bij de leraren in Pacung gezien.

Hun bijdragen in de diverse Nieuwsbrieven geven aan dat zij de wijze van lesgeven in Pacung ook voor hen zelf verrijkend vinden. Volgens ons zijn zij de belangrijkste factor in het verspreiden van het Begrijpend Leren in Indonesië en daarmee belangrijk in de ontwikkeling van Indonesië! Zo bent u weer bijgepraat en weet u hoe en waarvoor uw donaties gebruikt worden!

Het schooljaar loopt bijna ten einde, alle leerlingen die een studiebeurs ontvangen zijn overgegaan, vier van hen zijn geslaagd voor hun eindexamen middelbare school. Dankzij uw donaties kunnen zij in augustus verder studeren! Drie organisaties, de stichting Trein 8.28 H.IJ.S.M., de stichting D.J.Reek Versteegh en Het Rode Kruis afdeling Haarlem en Omstreken hebben ons geweldig geholpen met de aanschaf van: ontwikkelingsmateriaal, boekenkasten en leesboeken, A/C, computers en werktafels. Daarvoor nogmaals onze hartelijke dank!

In deze moeilijke tijd, met bezuinigingen alom, ook op ontwikkelingswerk en bij onze belangrijkste sponsoren, zijn donaties van vrienden als u voor de kinderen van Pacung van nog groter belang dan ooit te voren. Het bestuur wenst u een fijne zomer en een mooie vakantie!