nieuws

December 2015

Onze vorige nieuwsbrief eindigde in mineur doordat wij toen meldden hoe de achttienjarige zoon van een van onze docenten van de pasraman binnen één dag overleed. Wij schreven u toen dat er gelukkig ook veel goed nieuws was, maar dat u dat tegoed hield tot de volgende nieuwsbrief. Zoals vaker laten wij in ruime mate de docenten, leerlingen en bezoekers zelf aan het woord en beginnen met de ‘juf ‘ Ida Ayu Budiani :

“Vrede zij met u….  Ik ben heel blij van de stichting de  gelegenheid te hebben gekregen om te werken en te leren. Voor mij is deze tweejarige werk- en leerervaring , samen met ‘de grote familie’ die wij vormen in de pasraman nog niet genoeg. Ook het laatste jaar heb ik nog weer zoveel nieuwe dingen ervaren en bijgeleerd die ik daarvoor nooit heb geweten of ervaren. Hierdoor zal het voor mij steeds moeilijker worden deze plek te moeten verlaten als de tijd daar is. Hoe lang ik hier ook geweest ben of nog mag zijn, we zijn een hechte familie geworden en Pacung is mijn tweede huis. We staan elkaar erg na en geven veel om elkaar.

Ik wil nog zoveel meer leren. Ik geniet van het lesgeven, de lesvoorbereidingen, het lezen en de discussieavonden op donderdag. Daarom heb ik ook gelukkig nog mijn contract mogen verlengen met een jaar, tot september 2017. Ik zie het als een proces van volwassen wording voor mijzelf en de kans om een beter mens en ook een betere leerkracht te worden. Iemand die in staat is de kinderen te helpen hun talenten (wat die dan ook moge zijn) te ontwikkelen.” Ik dank de stichting van uit het diepst van mijn hart voor de kans die mij geboden wordt. Met een blij hart en vol enthousiasme zullen we samen doorgaan.

Ook al waren Frank en Marga van Akkeren niet in staat om volgens vast gebruik in het voorjaar samen naar Pacung te gaan, uiteindelijk lukte het Frank in september wel om het project één maand te bezoeken. Eigenlijk is ”bezoeken” helemaal niet het goede woord, want het werd vooral werken en druk, druk bezig zijn. Zowel voor Frank als voor het hele team. Het was de opzet van Frank om veel aandacht te wijden aan de vakgroep Engels en aan de vorming/ontwikkeling van jonge docenten op het gebied van didactiek en methodiek (dus de overdracht van kennis of vaardigheden en de methodes die daarvoor gebruikt worden). Met onze westerse maatstaven veronderstellen wij dat didactiek en methodiek DE kernvakken zijn van iedere lerarenopleiding. Niet in Indonesië dus, beide vakken zijn onbekend. Het is dus geweldig dat jonge leerkrachten helemaal in de ban raken van de voor hen nieuwe mogelijkheden van het eigentijdse onderwijs van ”onze” pasraman. Dat is pas overdracht van kennis en de voldoening voelen van zinvol bezig te zijn, dat is ontdekken dat je talenten hebt  waarvan je niet wist dat je ze had en die voordien dus ook nauwelijks benut konden worden.

In de ogen van de net afgestudeerde leerkrachten is Frank als zeventiger natuurlijk een oude man, maar hij was desondanks (of juist dankzij dat) de grote vraagbaak voor alles op het gebied van onderwijs en ook op het persoonlijke vlak. Die arme Frank lag nooit vóór half elf in bed (altijd vóór zes uur eruit) en heeft er dus bepaald niet achter de geraniums gezeten. Het jonge docententeam heeft  die 28 dagen alle vrije dagen, weekenden en uren opgeofferd om zoveel mogelijk uit die maand te halen.

Opmerking van de pembina toen ópa’ meteen na aankomst in Pacung de pasraman binnenkwam:

“Daar kwam een energieke oude man onze pasraman binnen. Halloooo allemaal, hier ben ik. We moesten allemaal lachen en knuffelden hem, die we gemist hadden. Natuurlijk bracht hij weer stapels papieren met informatie mee. Geschiedenis, politiek, techniek, filosofie /ethiek en onderwijskundig. We werden al moe bij het zien daarvan.  Eigenlijk vullen ‘opa en oma’ elkaar aan dus kunnen ze beter allebei komen. Toch waren we erg blij met zijn komst. We konden met alles bij hem terecht. Op elk vakgebied en ook met onze persoonlijke problemen.”

Frank zelf:  ’Marga had mij een duidelijke taak meegegeven: veel aandacht geven aan de groep Engels en een takenlijst – methodiek en didaktiek met deze groep trainen en drillen (drs Luh Purni, kleuterleidster, drs  Bagus Mahardika afgestudeerd in 2014, leraar Engels, drs. Surya Gustu afgestudeerd in 2014, leraar Engels en drs. Angga Fuse afgestudeerd 2012 leraar Indonesisch die graag Engels wilde leren. Zij geven, net als alle andere trainee leerkrachten, les in alle regionen, kleuterschool, basisschool en middelbare school maar specialiseren zich in de Engelse taal.’

Dika en Gustu: “Wij hebben nauwelijks begeleiding van  oma Marga kunnen krijgen in de maand september/oktober 2014. Wij moeten nog veel leren maar genieten ervan. Specifieke opdracht: Nu geen rijtjes woordjes meer leren maar les geven naar aanleiding van een prentenboek! Dan is er tenminste een context voor de woorden! 4 ochtenden in de week samen 2,5 uur oefenen en presenteren van door Marga uitgezochte verhalen. De daarin aanwezige grammaticale problemen ontdekken en verwerken in een BSB formaat. Triest maar waar wij hadden nog nooit een Engels boekje of verhaal gelezen gedurende 4 jaar studie aan de universiteit. Het ontdekken dat een verhaal een context kan zijn voor het leren van Engels, samen met kinderen hardop lezen, het verhaal uitspelen in een toneelstukje , het ‘drillen’ van zinnen en uitspraak, het samen zingen van liedjes in het Engels. We genieten ervan. U kunt het zien op facebook!“

Luh Purni:”Ik ken het BSB programma van toen ik als lagere school kind en ook op de middelbare school het BSB programma volgde. Maar les geven is wel heel iets anders. Ik merk nu ook dat ik les kan geven aan oudere kinderen en niet alleen aan kleuters“.

Angga: “ Ik werk al sinds 2011 mee, eerst 2 jaren als leraar wereld oriëntatie en daarna als aspirant leraar Engels. Ik wilde graag Engels leren (in 2013-2014 was geen leraar Engels te vinden) opa’s komst heeft mij weer nieuwe stimulans gegeven.”

Luh Purni, Dika en Frank waren in september 2014 al begonnen aan een boekje ”Hoe moeilijk is het je kinderen op te voeden”. Wat is leren, spelen is leren, koorts, televisie kijken, het belang van slapen, huiselijk geweld, wie is de baas in huis en nog meer komt aan bod. De dag voor Frank’s vertrek was het boekje klaar en kon het tijdens een vergadering worden uitgedeeld aan de ouders. Elke maand is er nu een ochtend waarvoor de ouders worden uitgenodigd om een hoofdstuk te bespreken o.l.v. Purni en Dika, de twee co-auteurs. Er komen steeds meer ouders meepraten!

Een heugelijke tijding tussendoor is dat Made Adi, onze manager, en zijn vrouw Sari inmiddels ouders zijn geworden van een prachtige zoon. En natuurlijk niet te vergeten dat Eka Juliana (verloskundige), Komang Adi (Engelse taal) en Ketut Sentiani (Middelbare Hotelschool), als laatsten van onze studiebeurs studenten geslaagd zijn. We zijn trots op hen! Foto’s en video’s kunt u met vele anderen bekijken op de facebook pagina van de stichting.

Ook hebben we in augustus nog bezoek gehad van Michael Oppatja en zijn vrouw die op huwelijksreis Pacung bezochten en voor de stichting het geweldige bedrag van 3.900 euro hadden verzameld.  Hoe, kunt u zien op de website van Nam Jai. Wij zijn hen uiterst dankbaar, maar realiseren ons dat woorden maar in heel beperkte mate in staat zijn om uitdrukking te geven aan de werkelijke omvang van onze speciale dank.

Hier hun verslag!  Changing the pace.

Op Bali gebeurt al een aantal jaren iets bijzonders en wij waren daar deze zomer heel even getuige van. Een groep leerkrachten, en wat wij in Nederland onderwijsondersteunend personeel zouden noemen, gooien daar dagelijks een kiezel in het water en de rimpels worden tegen de stroom in zichtbaar. Terwijl aan de ene kant van de weg kinderen van verschillende leeftijden voorbij marcheren in voorbereiding op de jaarlijkse viering van de onafhankelijks-heid van Indonesië, volgt een aantal van hun leeftijdsgenoten met hoofd, hart en handen onderwijs na schooltijd. Een vorm van onderwijs die hen zal voorbereiden op een andere manier van leven waarin zij echt onafhankelijk kunnen zijn.

Het nieuws dat één van ons onderwijsadviseur was, was voor ons uit gereisd en het werd duidelijk gemaakt dat de leerkrachten graag advies wilden en tips om hun werk nog beter te doen. Met behulp van de docenten Engels werd de taalbarrière de eerste dag  al overwonnen en al snel werden er inhoudelijke vragen gesteld door de ambitieuze leerkrachten. ‘Hoe kunnen we de leerlingen beter activeren?’, ‘Wat kan ik doen om goede gesprekken met leerlingen te realiseren?’, ‘Wil je bij ons komen zitten als we evalueren en ons daar feedback op geven?’  Indrukwekkend.
De verleiding om veel te vertellen was groot, maar Michael had zich juist voorgenomen om zelf ook vooral vragen te stellen en de leerkrachten te activeren. Zijn poging om tegenwicht te bieden aan de consumptieve manier van leren en de leerkrachten aan te zetten tot het zelfkritisch beoordelen van de gemaakte keuzes in relatie tot de ambities die ze hadden. Dus onder andere zo; ‘Wat is eigenlijk de reden dat je leerlingen hun vinger opsteken tijdens de les? Wat is het effect op de rest er van de groep? En geef je dan ook alleen de kinderen de beurt die hun vinger ook daadwerkelijk opsteken?’ De vragen werden niet beantwoord, maar er werd over nagedacht. En zo waren de vragen ook bedoeld.

De feedback werd ook gegeven. Vooral tijdens het gesprek dat we ’s avonds hadden na een heerlijke maaltijd terwijl de werkdag allang voorbij was. We hadden het over de dromen, de worsteling met de realiteit en de oude gewoonten op de publieke scholen. Waarin ik aangaf hoe bijzonder het is te merken dat ook leerkrachten van de pasraman het, net als hun Nederlandse collega’s,  lastig vinden om uit te gaan van positieve aspecten. Dat ook hier op Bali leerkrachten tijdens de evaluatie vooral bespreken wat er is gebeurd en wat er beter kan, maar nog meer tijd moeten nemen om de succesvolle momenten uit te wisselen en de ingrediënten daarvan te delen als een recept voor een heerlijke babi kecap. Want uiteindelijk is het van belang om nog meer te doen van dat wat je al goed doet. En wat gebeuren er daar, verstopt in een wijk in Pacung: al veel goede dingen. Dat is iets om trots op te zijn.
‘How do you change Bali?’ vroegen we ze. En het antwoord gaven ze zelf zonder het echt door te hebben; door uit de pas te blijven lopen, omdat dat de weg is naar daadwerkelijke groei. En in de maat lopen….. dat doen ze maar aan de andere kant van de straat. Vernieuwingsonderwijs, 2015, Bali; het was prachtig om te zien.

Veel dank Michael en Rebekka voor jullie open, verfrissende en vooral positieve benadering van het docententeam.
Al met een heel positief verhaal. Dit jaar kon maar een maand een lid van het stichtingsbestuur zelf naar Pacung. Wij zijn erg onder de indruk van hoe geweldig de leerkrachten op eigen kracht het project hebben voortgezet  en de problemen (die er natuurlijk ook zijn) hebben verwerkt.

Waar liepen zij tegen aan?

1.Het feit dat veel scholen kinderen ‘s middags tegen betaling laten terugkomen voor extra les.

2. Padvinderij tegenwoordig een door de regering verplicht onderdeel van het curriculum!

3. Onderwijs zeker geen prioriteit is van de regering. Het is een politiek middel!

4. Kwantiteit is belangrijker dan kwaliteit.

De stichting in Bali heeft met de burgemeesters van Pacung/Alassari en die van Julah af- geproken de continuïteit te waarborgen. 35 kleuters, 75 basisschool kinderen en 25 middelbare scholieren. Deze mensen zien het belang in van goed onderwijs voor de arme kinderen van hun dorp. Door de goede naam van de kleuterschool raken steeds meer ouders betrokken bij het gebeuren op de pasraman. Ouders er bij betrekken blijft een speerpunt.

Fijn voor hem maar jammer voor ons is het vertrek van Gustu. Hij krijgt in 2016 de kans om verder te studeren in Australië. We gunnen het hem van harte maar zullen hem missen en weer op zoek moeten naar één of twee nieuw leerkrachten Engels. De anderen blijven nog tot juni 2017.

Verder heeft het bestuur nog besloten om eventuele nieuwe en reeds florerend ‘outlets’ gedurende drie jaar te ondersteunen onder voorwaarde dat die gerund worden door leerkrachten die hun training kregen op de pasraman. Zo hopen we ‘kringen in de vijver’ steeds groter te maken.

Hartelijk dank aan degenen die ons financieel en/of moreel hebben ondersteund het afgelopen jaar.

Rest ons nog om u, via de engelen die de kinderen van de kleuterschool voor u tekenden, een heel goede Kerst en een Engelachtig Nieuw Jaar te wensen.