nieuws

1 December 2013

Desa Pacung mag dan een klein dorpje zijn, ingedut is het absoluut niet! Vijftien jaar geleden was dat nog heel anders, maar sinds ons onderwijsproject er van start is gegaan begrijpen mensen beter wat we doen.

Spelenderwijs Leren met Stichting Pacung

Iedereen die ons prachtig jongerencentrum (ter plaatse pasraman genoemd) kent of heeft meegemaakt heeft kunnen ervaren dat de naam van onze locale stichting, Yayasan Gemah Ripah (‘geborgen voelen en perspectief hebben’) echt van toepassing is. Ouders worden zich eindelijk bewust van de bijzonder grote toegevoegde waarde van het onderwijs op de pasraman. Het helpt ook dat een paar scholen onze activiteiten aanbevelen. Maar ook al zien en ervaren de ouders die toegevoegde waarde, het betekent nog niet dat de kinderen ook altijd door de ouders gestimuleerd worden. Niet uit onwil maar uit onvermogen.

Voor de meeste ouders is leven vooral overleven en telt iedere cent en dus telt ook een kinderhand die thuis of op het land helpt. Alle ouders willen dat hun kinderen goede kansen krijgen in het leven en wij doen er alles aan om hen bij dat streven te helpen. Daartoe werd in oktober op initiatief van YGRP een ouderavond belegd op de pasraman.

Deze nieuwsbrief is grotendeels aan die avond gewijd, omdat de essentie van ons werk er zo goed uit blijkt. Het doel van de avond was tweeledig:
1. Ouders duidelijk inzicht en informatie geven over het leerprogramma
2. Ouders medeverantwoordelijkheid geven ten aanzien van het onderwijs van hun kinderen

Regelmatig zijn kinderen afwezig en dat veroorzaakt veel problemen in het leerproces. Niet alleen op de pasraman, ook op school is dat een groot probleem. Hoe kunnen de ouders helpen dit probleem te voorkomen? De staf stelt voor dat de ouders een borg betalen (van ongeveer tien euro) en dat zij door middel van een contract verklaren dat hun kind het onderwijsprogramma consequent zal volgen. Komen de ouders deze verplichting inderdaad na, dan ontvangen zij na verloop van negen maanden de borg terug. Dit voorkomt dat kinderen te werk gesteld worden of spijbelen.

Voor deze bijzondere ouderavond was de pasraman ingericht als een indrukwekkend onderwijsinstituut: tafels met maatbekers en weegschalen voor experimenten met water, lucht en vuur; allerlei rekenopdrachten en rekenvoorbeelden met houten visjes, kralen en aapjes; tafels met boeken, platen en globes; een poppenkast; een filmscherm met een video over de lessen op de pasraman; veel tekeningen van leerlingen uit alle groepen van kleuterschool tot en met de middelbare school.

Spelenderwijs Leren met Stichting Pacung

Bij binnenkomst werden de ouders door de leerkrachten opgevangen en in kleine groepjes rondgeleid, werden proefjes voorgedaan en werd het rekenprogramma praktisch en aanschouwelijk gedemonstreerd. Al met al een ongekende ervaring voor de ouders met heel veel vragen en uitleg in een ontspannen, open en zeer vrolijke sfeer.

Zeventig vaders en moeders waren vol verbazing en genoten intens. Zoiets hadden zij nog nooit gezien of meegemaakt. Menige ouder zal toen begrepen hebben waarom hun kinderen zo graag naar onze pasraman komen…. temeer omdat drie senior medewerkers in een vraag-en-antwoordspel met de ouders uitleg gaven over het BSB lesprogramma.

Hier leren de kinderen begrijpen wat ze op school moeten leren opdreunen. Dat begrijpen gebeurt door te laten zien en ervaren via experimenteren. Zoals wij nu met jullie als ouders praten, zo praten wij met jullie kinderen en wij dagen hen voortdurend uit door te vragen en steeds weer verder en dieper dóór te vragen. Dàt is interactief met elkaar omgaan en leren iets te begrijpen. Niet alleen luisteren, maar vooral doen.

Uiteraard was de avond veel meer dan alleen maar een genoeglijke onderwijsshow. Hoe pijnlijk is ‘t voor een ouder als je jouw kind geen zicht op een betere toekomst kunt bieden? Tijdens de discussie bleek dat sommige vaders niet in staat waren de borg van tien euro te betalen. “Wij zijn kleine arme boertjes en kunnen maar net overleven. Maar mijn kinderen genieten zo van de activiteiten. Dat zie ik iedere keer als zij naar de pasraman gaan en er weer van thuiskomen”. Het laat zich raden dat emotionele (en eigenlijk verdrietige) gesprekken volgden.

Voor de YGRP is de komst van de kinderen de grootste prioriteit en de borg of de hoogte daarvan, kan besproken worden als de ouders maar duidelijk maken dat hun kinderen mee zullen doen aan het BSB programma. De ouderavond werd ook bijgewoond door het dorpshoofd. Hij nam zeer actief en constructief deel aan de discussie en gaf de volgende emotionele en gloedvolle getuigenis over zijn eigen ervaring met de pasraman:

“Mijn dochter heeft enkele jaren geleden ook deelgenomen aan het BSB middelbare schoolprogramma. Wat ik toen ervaren heb wil ik jullie allemaal nu vertellen. Zij ging nooit vrolijk naar school en haar rapporten waren net voldoende. Huiswerk werd in 20 minuten gedaan, ze was stil , had geen zelfvertrouwen en geen motivatie. Drie maanden nadat zij gestart was met deelneming aan het BSB programma zagen mijn vrouw en ik hoe zij veranderde. Vrolijk, leergierig, ging boeken lezen, vragen stellen en haar studieresultaten gingen duidelijk vooruit. En nu, nu is zij een volwassen en gemotiveerde jongedame geworden die studeert in Malang (Java). Waardoor is zij zo veranderd? Mijn vrouw en ik zijn ervan overtuigd dat dit is gebeurd door haar deelneming aan BSB. Aan jullie, ouders van kinderen die nu van BSB mogen genieten wil ik benadrukken dat de deelname gratis is. Waar in dit land is goed onderwijs gratis te krijgen? NERGENS. Wij als inwoners van de desa’s Pacung en Alasari moeten dit project op handen dragen en er alles voor doen dat zoveel mogelijk kinderen hier kunnen genieten van de deskundige aandacht en goede zorg!”

Een emotionele oproep tot meedoen. Niet alleen om het onderwijs, maar ook juist om ‘life skills’ te verwerven! Hij was niet de enige dankbare en enthousiaste ouder. De tongen kwamen los en nog twee andere ouderparen verhaalden hoe hun kinderen van stille, gesloten en (in andermans ogen) domme kinderen waren opgebloeid.

Voor alle medewerkers van de YGRP was deze avond een geweldige ervaring. Zoveel publieke erkenning voor hun inzet is als een wonder. Het spreekt voor zich dat wij als bestuur van de Nederlandse steunstichting heel trots zijn op deze erkenning. We zijn ook erg blij met het feit dat een viertal van de jonge leerkrachten die bij ons een training volgden nu actief het geleerde zijn gaan uitdragen. Zij werken in oost Kalimantan, zuid Sumatra en in centraal Bali.

Maar wie en wat zijn wij zonder uw support? Wij herhalen dat wij u daarvoor intens dankbaar zijn. Waarom herhalen wij dat steeds weer? Gewoon omdat het uit ons hart komt dankbaar te zijn voor de steun die u ons geeft. Dank, dank, dank.

Spelenderwijs Leren met Stichting Pacung

Dit is de laatste nieuwsbrief die nog uitsluitend per post wordt verzonden. In de toekomst zullen nieuwsbrieven zoveel mogelijk per mail worden toegestuurd. Mocht dit voor u een probleem zijn, laat het ons even weten. Dan gaat uw nieuwsbrief gewoon nog per post. Bovendien – en dat is ook groot nieuws – worden de nieuwsbrieven allemaal gepubliceerd op onze prachtige nieuwe website.

Carole Matthijsse, Tom Schouten en Erwin Termaat van PEPR Communications hebben ons belangeloos geholpen een schitterende site op te zetten waar we apetrots op zijn. Op www.pacung.net ziet u onze vernieuwde website. Wij zijn er trots op. Welbedankt Carole, Tom en Erwin voor al die uren die jullie ons hiervoor gegeven hebben!

Door omstandigheden is de Ruud Stoop Stichting gestopt met haar activiteiten. Het bestuur en de sponsoren willen wij hartelijk bedanken voor de steun en samenwerking in de laatste jaren! Begin januari 2014 bestaat onze stichting 15 jaar, dankzij uw steun. Het bestuur wenst u goede Kerstdagen en een heel gezond en gelukkig nieuwjaar!